Wikipedia - o defibrylatorach

żel do dezynfekcji rąk żel do dezynfekcji rąk
Typowy defibrylator składa się z dwóch elektrod oraz jednostki centralnej.

Jednostka centralna, zależnie od producenta oraz klasy urządzenia, może znacznie różnić się wyglądem oraz funkcjami: wielofunkcyjne defibrylatory z dużymi wyświetlaczami, umożliwiającymi odczytywanie przez zespół ratunkowy kolejnych parametrów mierzonych przez urządzenie (EKG, temperatura ciała, ciśnienie tętnicze, saturacja, itp.); defibrylatory posiadające wyświetlacz jedynie w celu wyświetlenia zapisu EKG; defibrylatory typu AED ? przeznaczone do użytku ratującego, posiadającego jedynie elementarne przeszkolenie.

AED sam analizuje EKG poszkodowanego i wykrywa, kiedy defibrylacja jest wskazana.

Najnowsze urządzenia wykorzystują metodę dwufazową, która automatycznie dopasowuje parametry wstrząsu do potrzeb pacjenta.

Jeśli pierwszy wstrząs nie przywróci akcji serca, urządzenie podaje następne wstrząsy, zgodnie z zaprogramowaną sekwencją (od 150 J do 360 J). Zwiększa to szanse na uratowanie pacjenta. Urządzenia tego typu posiadają dwa główne typy elektrod: elektrody typu "łyżki", wymagające przyłożenia ich przez ratownika; elektrody przyklejane, nie wymagające innych działań. Okres ważności elektrod to zwykle 12-36 miesięcy.
Okres ważności baterii w urządzeniach AED to 12-60 miesięcy.Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Defibrylator

Zasada działania defibrylatora

Defibrylator oddziałuje na mięsień sercowy prądem stałym o odpowiednio dużej energii (wyrażanej w dżulach).

Celem defibrylacji jest wytłumienie chaotycznych impulsów elektrycznych, które przepływają przez serce i umożliwienie mu powrotu do normalnej, regularnej pracy.

Ze względu na kształt fali energii dostarczanej przez defibrylator, wyróżnia się defibrylatory jednofazowe i dwufazowe.
Zgodnie z wytycznymi Europejskiej Rady Resuscytacji z roku 2010, dotyczącymi strategii defibrylacji, zalecane są następujące wyładowania: defibrylator jednofazowy: pierwsze wyładowanie ? 360 J, drugie i kolejne wyładowania ? również 360 J; defibrylator dwufazowy: pierwsze wyładowanie ? od 150 do 200 J, drugie i kolejne wyładowania ? od 150 do 360 J.Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Defibrylator

Typy igieł chirurgicznych

Igła kłująca Igła tnąca Igła Prime Igła Trokar Igła CC - ("Coronary Calcified") - stosowane w chirurgii naczyniowej i kardiochirurgii z mikroostrzem tnącym, przeznaczone do szycia zwapniałych tkanek, z łatwością penetrują blaszkę miażdżycową, o twardości porównywalnej z zębem lub kością, nie odrywając jej od ściany naczynia, a tym samym minimalizując ryzyko groźnego powikłania, jakim jest zator Igła Tapercut - stosowana do tkanek zbitych, twardych Igła VB ("VisiBlack") - to igły naczyniowe, posiadają czarne oksydowanie, dzięki czemu nie dają odblasków od lamp operacyjnych i są widoczne w krwawym polu operacyjnym - cecha bardzo ceniona przy wielogodzinnych zabiegach kardiochirurgicznych i transplantologicznych Igła JB ("Jurgena Brennera") - używana do zespoleń przewodu pokarmowego, zaopatrzona jest w zakończenie w formie szpatułki, łagodnie rozwarstwiającej delikatne tkanki i wiele innych.Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Ig%C5%82a_chirurgiczna
.

Widok do druku:

żel do dezynfekcji rąk